Maruxa

Maruxa é do autor VV.AA. e tentar

Maruxa e Pepi?o viv¡an na aldea. Maruxa cos¡a, varr¡a e labraba. Benito cantaba, folgaba e durm¡a. Mais un d¡a... Maruxa decide dar unha lección ao seu marido. Astuta, e cunha gran habilidade no manexo da retranca, logrará que Pepi?o tome consciencia de que o traballo da casa está mal repartido e consegue que cambie de actitude. Este álbum está baseado na canción popular polaca Maryna gotuj pierogi, unha das máis co?ecidas do repertorio folclórico do pa¡s. Fixéronse diversas versións, desde orquestras sinfónicas, a solistas, grupos de jazz, rock... Este texto, en versos de seis s¡labas, busca manter o ritmo da  canción orixinal. Do mesmo modo que a canción tradicional, a autora presenta a historia en forma de dialogo, xa que o relato se basea, principalmente, na rifa que inician Maruxa e o seu home, Pepi?o, cando  este lle pide que faga o pan. Na versión tradicional, Benito reclama uns pierogi, un dos pratos t¡picos de Polonia (unha especie de raviolis recheos de carne, verduras...) e a súa muller négase repetidamente, argumentando que lle faltan, un por un, todos os ingredientes: fari?a, auga, sal e carne... Con todo, nesta versión optouse por cambiar os pierogi por pan, un alimento común a todas as culturas e que permite universalizar a historia. As diferenzas coa canción non só se limitan ao alimento principal, senón tamén ao final da historia. As¡, a reacción violenta que manifesta Pepi?o nalgunha versión polaca cando a súa muller decide non prepararlle finalmente a comida é substitu¡da no álbum por unha actitude comprensiva e de empat¡a cara á muller, mantendo as¡ o ton humor¡stico que caracteriza todo o relato. Da versión inicial, a autora decidiu manter e realzar: a idea orixinal, o sentido do humor e a estrutura acumulativa, versificada e rimada, tan propia de contos e cantos da tradición oral.  Este texto permite tamén ser cantado a ritmo de tres por catro mantendo a música de orixe. De igual modo, o álbum ilustrado ofrece a mesma anécdota argumental que a canción: a protagonista di que non poder facer o pan porque lle faltan todos os ingredientes (farina, auga, levadura e sal). Entón, decide pedirlle ao seu home que os vaia buscar, só que, a modo de escarmento aleccionador, vaillos pedindo un a un, co esforzo engadido que isto lle supón a Pepi?o. El vai facendo,  un a un todos os recados cada vez máis desmesurados como o de ir buscar sal ao mar, pero sempre se atopa con que volve faltar algo e ten que emprender unha nova e esforzada aventura para conseguilo. Cando por fin Maruxa ten todos os elementos, di, ironicamente, que está moi cansa e será a el a quen lle toque, tamén, amasar o pan. Deste xeito, a través do enxe?o e do sentido do humor, consegue que Pepi?o entenda, por experiencia propia, o inxusto da situación que viviran ata ese momento, e comprende que, tanto o traballo como o lecer, deben ser cousa de dous. Este é o verdadeiro transfondo da historia: o cambio de actitude de Pepi?o respecto de Maruxa, que se evidencia e reforza a través do traballo da ilustradora portuguesa Mafalda Milhoes. A artista portuguesa revela esta evolución do personaxe nas gardas, cuberta, portadi?a e páxina de créditos. Nelas, o lector atopa unha contextualización previa e posterior á acción do texto, que realmente se produce nun só d¡a, tal e como indican as comidas (almorzo, xantar, merenda e cea) e a luz das imaxes (que van desde a claridade propia do amencer, ata o azul escuro case negro do ceo cara o fin do d¡a). Deste xeito, nas gardas do inicio do álbum, pódese ver a unha Maruxa totalmente entregada ás tarefas do fogar, mentres que Pepi?o, ocioso, non colabora en absoluto. Un comportamento  que se transforma radicalmente nas gardas do final onde participa nos  labores de casa e axuda a súa muller. Na contracuberta, os dous comen  felizmente o pan, que aparece por primeira vez xa coci?ado. As ilustracións de Mafalda Milhoes tamén aportan información crave dos protagonistas. Ao caracterizalos con trazos hiperbólicos, descubrimos con claridade cando están anoxados, tristes, tramando... De igual modo, non faltan nas páxinas deste álbum os detalles, tan caracter¡sticos na artista lusa, que transportan o lector ao universo da coci?a e a tamén a Polonia (mu¡?os, paisaxes e barrios t¡picos do pa¡s polaco). As¡ como a presenza constante do canci?o que os acompa?a  todo o conto e que acaba sendo, dalgún modo, cómplice da situación. Ademais, a ilustradora, buscando a complicidade do lector, decide xogar coa descontextualización, tanto nos moitos obxectos e electrodomésticos que podemos descubrir na casa do matrimonio (reconstrución dun fogar tradicional, pero no q