Val tan doce e sombrío. F

Val tan doce e sombrío. F é do autor Francisco X. Fernández Naval e tentar

Cando o home enfermou
 ela deixou a casa da cidade
 e regresou á aldea;
 á casa familiar; á xanela
 dende a que falar
 coa lúa.
 
 Estamos ante un autor que sabe po?erse ás ordes daÂáemoción cando unha  luz que chega sen previo aviso;Âádesde un algures moitas veces desco?ecido; lle ditaÂáo primeiro verso. O cami?o que arrancou na vagaÂáepifan¡a inicial vai medrando daquela arredor da libreÂáe disciplinada asociación das palabras; ganduxandoÂáimaxes e metáforas e  someténdose nun incógnito azar ás imposicións do ritmo.Âá
 Acaba chegando as¡; trenzada cuns versos puramenteÂáespontáneos e outros procurados a golpe de oficio;Âáa música marabillosa do encontro  coa verdade. E a¡ndaÂáque nada na poes¡a é absoluto; o certo é que este é unÂálibro absolutamente a favor da lembranza conmovida;Âánado por e para unha nai que cegou dúas veces; unhaÂápolo glaucoma; e a outra polo cruel esquecemento.
 Mais; tamén; unha nai que nunca perdeu nin a tenruraÂánin a luz. Estamos; por tanto; ante unha colección deÂápoemas nos que; como escribiu Eva Veiga: âÇúcada sombraÂáé unha escada no corazón da luzâÇÑ.